Katarzyna Witanowska

Nasza Mama, którą dzisiaj żegnamy przeżyła 95 lat. Miała życie długie lecz trudne.

Urodziła się pod dalekim Charkowem 28 grudnia 1926 r. skąd w 1943 r. wieku 16 lat została wywieziona przez hitlerowców na przymusowe roboty do obozu pracy przy odkrywkowej kopalni węgla brunatnego Maria II w Grossraschen w środkowych Niemczech. Normą pracy było załadowanie wagonu brykietami węgla w ciągu 8 godzin. Była to ciężka, wycieńczająca praca przy głodowych porcjach żywnościowych, a jednak dała radę przez 2 lata pobytu w obozie. Cudem przeżyła wiosną 1944 ciężkie bombardowanie kopalni i okolic przez samoloty amerykańskie. W obozie poznała więźnia z Polski o 5 lat starszego Walerego. A gdy 14 kwietnia 1945 r obóz został wyzwolony przez żołnierzy Armii Czerwonej, Katarzyna i Walery już wspólnie na piechotę lub przygodnym transportem udali się do Warszawy rodzinnego miasta przyszłego męża.
Walery dostał pracę na Polskich Kolejach Państwowych i na skutek nakazu pracy trafił do węzła kolejowego w Białogardzie i tu Kasia w 1946 urodziła 1-go syna Zbigniewa. Po kilku latach Walery zmienił pracę i rodzina trafiła do Koszalina, gdzie na świat przyszedł w 1953 r. drugi syn Kasi któremu rodzice nadali imię Janusz.
I taka była pokrótce historia losów Kasi w historycznie najtrudniejszych czasach. A w spokojnych czasach Kasia poświęciła się głównie rodzinie starając się ogarnąć dom oraz trzech mężczyzn, co z pewnością nie było łatwe.
Kasia miała też epizody pracy na tzw. etacie. Pracowała w latach 60-tych w jednym z popularnych kin oraz w Spółdzielni Ozdób Choinkowych. Szczególnie praca w kinie miała dla nas synów duży walor ponieważ poznaliśmy wszystkie dostępne wówczas filmy bez względu na ograniczenia wiekowe oglądając je po kilka razy, ponieważ coś musiała z nami zrobić, abyśmy nie grandzili, więc zabierała nas ze sobą do kina. Tam tez poznaliśmy na ekranie braci Kaczyńskich w bajce „O dwóch takich co ukradli księżyc”, ale były też takie pozycje jak „Casablanka” z Humphreyem Bogartem i Ingrid Bergman czy „Zakazane piosenki” z Danutą Szaflarską i Jerzym Duszyńskim. Magiczny świat filmu będzie nam się kojarzył z mamą, a Święta Bożego Narodzenia z własnoręcznie wykonanym fantazyjnym szklanym czubkiem choinki, który zachował się dzisiaj.
Mama miała swoje zasady:
- głodnego nakarmić,
- pomóc potrzebującemu,
- nie być obojętnym wobec krzywdy,
Może dlatego nie mogła spać, gdy ktoś w jej otoczeniu miał jakiekolwiek problemy. Staraliśmy się jej tego oszczędzić , ale ona i tak szóstym zmysłem wiedziała gdy coś działo się niezbyt dobrego.
Z kolei nic tak dobrze nie działało na jej dobry humor jak widok małych dzieci, najpierw wnuków, a później prawnuków, nawet jak już była w bardzo złym stanie fizycznym to na widok dziecka można było spostrzec wyraźne ożywienie i błysk w oku, jednym oku, ponieważ drugie już dawno nic nie widziało.

Chyba nie wypada tak krótko pisać o tak długim życiu, ale każde zdanie przywołuje ogrom wspomnień i trudno jest pisać bez wzruszenia.

Synowie Janusz i Zbigniew