Napisał/a: Aleksandra

Wiadomosc o smierci Dziadka Jana napelnila nas smutkiem. Pamietam jak z wielka radoscia sprawial Wnukowi Tomaszowi i przyszywanym wnukom Filipowi i Jankowi niezwykle niespodzianki. Czas spedzony z nimi malowal usmiechy na wszystkich buziach. Oprocz zabaw sluzyl zawsze dobra rada, pomagal znalezc rozwiazania w trudnych sytuacjach zyciowych. Z pasja opowiadal o zyciu zawodowym i wspomnieniach z przeszlosci. Pogodzil sie z uplywem czasu, wiedzial np. kiedy przestac jezdzic autem, przekazujac paleczke mlodszym. Swiat bez Niego nie bedzie taki sam. Lacze sie z Wami w bolu.